♦️ دعای عظیمالشأن «الصحیفه» :
ابن عبّاس ره روايت مىكند كه بر رسول خدا صلّى الله عليه و آله داخل شدم ديدم كه حضرت خندان و بسيار خوشحال هستند. عرض كردم: چه خبر است فداى شما باد پدر و مادرم اى رسول خدا؟ پس فرمودند: يا ابن عبّاس جبرئيل نزد من آمد در حالى كه به دست او صحيفهاى بود كه در آن دعائى از جهت كرامت من و از براى امّت من نوشته شده بود. پس جبرئيل گفت كه: يا محمّد اين را بگير و بخوان آنچه را كه در اوست و آن را تعظيم نماى. پس بدرستى كه اين گنجى از گنجهاى آخرت است و اين دعائى است كه خداى تعالى به تو و به امّت تو اكرام نموده است. پس گفتم: يا جبرئيل آن كدام است؟ پس جبرئيل كه رحمت خدا بر او و بر همه فرشتگان مقرّب باد گفت كه آن «سبحان اللَّه العظيم و بحمده » است. ابن طاوس گويد كه: مقدّم مىدارم اوّلا ذكر ثواب اين دعا را تا «سبحان اللَّه العظيم» پس مىگويم كه: حضرت رسول صلّى اللَّه عليه و آله فرمودند: (اى جبرئيل) و چه چيز است ثواب كسى كه اين دعا را بخواند؟ پس جبرئيل گفت: يا محمّد مرا از ثوابى سؤال نمودهاى كه آن را نمىداند مگر خداى تعالى، اگر همه درياها مركب و درختها قلم و فرشتگان آسمانها نويسنده بگردند و ثواب اين را به قدر هزار برابر مدّت بقاء دنيا بنويسند، هر آينه مركّب برطرف مىشود و قلمها شكسته مىشود و به يكدهم از ثواب آن نمىرسند. اى محمد قسم به حقّ كسى كه ترا به راستى به پيغمبرى فرستاده است كه نيست مردى و نه زنى كه اين دعا را بخواند مگر آن كه خداى تعالى از براى او ثواب چهار تن از فرشتگان و چهار پيغمبر را بنويسد.
امّا پيغمبران پس اوّلا ثواب تو را اى محمّد و ثواب عيسى و ثواب موسى و ثواب ابراهيم عليهم السّلام را و امّا فرشتگان پس اوّلا ثواب مرا و ثواب اسرافيل و ثواب ميكائيل و ثواب عزرائيل را. اى محمّد هر مردى يا زنى كه اين دعا را در مدّت عمر خود بيست مرتبه بخواند پس به درستى كه خداى تعالى او را به آتش جهنم عذاب نمىكند و هر چند از گناهان او باشد مثل كف درياها و قطرههاى باران و عدد ستارهها و وزن عرش و كرسى و لوح و قلم و ريگ و موى و كرك و آفريدههاى بهشت و دوزخ كه خداى تعالى آن گناهان را مىآمرزد و از براى او به عوض هر گناهى هزار حسنه مىنويسد. اى محمّد و اگر آن شخص را همّى يا غمّى يا آزارى يا بيمارى يا علّتى يا تشنگى يا ترسى باشد و اين دعا را سه مرتبه بخواند، خداى تعالى حاجت او را بر مىآورد و شخصى كه از شير يا از گرگ بترسد يا داخل شدن بر پادشاه ظالمى را اراده داشته باشد و اين دعا را بخواند، پس خداى تبارك و تعالى از او هر بدى و مكروهى و آفتى را به حول و قوّت خود منع مىكند، كسى كه اين دعا را يك مرتبه در جنگ بخواند خداى تعالى او را قوّت هفتاد كس از جماعت حربكنندگان را قوّت مىدهد و كسى كه اين دعا را بر درد سر يا درد شقيقه يا درد شكم يا بر آزار چشم يا بر گزيدن مارى يا عقربى بخواند خداى تعالى همه آنها را برطرف مىكند. اى محمّد كسى كه به اين دعا اعتقاد نياورد پس او از من برى است و كسى كه آن را انكار نمايد، پس به درستى كه از او بركت و خير برطرف مىشود. حسن بصرى گفته كه: پيغمبر صلّى اللَّه عليه و آله از براى امّت خود بعد از قرآن دعائى را نگذاردند كه بهتر از اين دعا باشد. و سفيان ثورى گفته كه: هر كس حرمت اين دعا را نشناسد پس به درستى كه مشرف بر هلاك مىشود.
پس پيغمبر صلّى اللَّه عليه و آله فرمودند كه: اى جبرئيل از چه اين دعا بر همه دعاها تفضيل داده شده است؟ جبرئيل عرض كرد: از جهت آن كه اسم اعظم خداى تعالى در آن است و كسى كه اين دعا را بخواند قوّت حافظه و شعور و علم و عمر و صحّت بدن او چندين برابر زياده مىگردد و خداى تعالى از او هفتاد آفت از آفات دنيا و هفتصد آفت از آفتهاى آخرت را دفع مىنمايد.
ذكر ثواب و شرح دعاء سابق تمام شد اكنون در ذكر ثواب و شرح دعاى ثانى شروع مىنمايم: بخش دوم اجر دعا از حضرت امير المؤمنين على بن ابى طالب صلوات اللَّه و سلامه عليه از حضرت پيغمبر صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم روايت شده است آن كه فرمودند كه: جبرئيل عليه السّلام نازل شد در حالى كه و در عقب مقام ابراهيم نماز مىكردم. پس چون از نماز فارغ شدم از خداى تعالى براى امّت خود طلب آمرزش نمودم. پس جبرئيل عليه السّلام گفت: اى محمّد ترا حريص بر امّت خود مىبينم و حال آن كه خداى تعالى به بندگان خود رحيم است. پس آن حضرت صلّى اللَّه عليه و آله به حضرت جبرئيل عليه السّلام فرمودند كه: اى برادر من تو دوست بر من و بر امّت من هستى، مرا دعائى تعليم نماى كه بعد از من به سبب آن دعا امتم مرا ياد كنند. پس جبرئيل عليه السّلام گفت: اى محمّد وصيّت مىكنم ترا آن كه امّت خود را امر نمائى كه سه روز ايّام البيض را روزه گيرند كه سيزدهم و چهاردهم و پانزدهم هر ماهى است، و وصيّت مىكنم ترا آن كه امّت خود را امر نمائى كه در اين سه روز اين دعاى شريف را بخوانند.
پس به درستى كه عرش را حمله آن به بركت اين دعا برداشتند و من به زمين نازل مىشوم و به آسمان بالا مىروم به بركت اين دعا و اين دعا بر درهاى بهشت و بر حجرهها و كنگرهها و بر منزلهاى آن نوشته شده است و به بركت اين دعا درهاى بهشت گشوده مىشود و به سبب اين خلايق در روز قيامت به امر خدا محشور مىشوند و كسى كه از امّت تو اين دعا را بخواند، خداى تعالى عذاب قبر را از او برطرف مىكند و او را از فزع اكبر و از آفتهاى دنيا و آخرت نگاه مىدارد، و كسى كه آن را بخواند خداى تعالى او را از عذاب آتش نجات مىدهد، پس بعد از آن پيغمبر صلّى اللَّه عليه و آله جبرئيل را از ثواب اين دعا سؤال نمودند. پس جبرئيل عليه السّلام عرض كرد: يا محمّد هر آينه به تحقيق كه مرا از چيزى سؤال نمودهاى كه بر وصف آن قادر نيستم و اندازه او را به غير از خدا نمىداند؛ اى محمّد اگر درختهاى دنيا قلم و درياها مركّب و همه خلايق نويسنده بگردند بر نوشتن ثواب قارى اين دعا قدرت ندارند و بندهاى اين دعا را نمىخواند و حال آن كه اراده نموده باشد آزادى را مگر آن كه خداى تعالى او را آزاد مىگرداند و او را از قيد بندگى خلاص مىكند و اين را مغمومى نمىخواند مگر آن كه خداى تعالى غم و اندوه او را برطرف نمايد و نمىخواند به اين دعا خداى را طلبكننده حاجتى مگر آن كه خداى عزّ و جلّ حاجت او را در دنيا و آخرت ان شاء اللَّه برآورد و او را از مرگ ناگهانى و هول قبر و فقر در دنيا نگاه مىدارد و خداى تبارك و تعالى به او اذن در شفاعت را در قيامت عطا مىنمايد در حالى كه روى او خندان باشد و خداى تعالى او را به بركت اين دعا در دار السّلام داخل مىكند و او را در غرفههاى بهشت ساكن مىگرداند و او را از حلّههاى جنّت مىپوشاند كه كهنه نمىشوند و كسى كه روزه گيرد و اين دعا را بخواند خداى عزّ و جلّ مىنويسد از براى او مثل ثواب جبرئيل و ميكائيل و اسرافيل و عزرائيل و ابراهيم خليل و موسى كليم و عيسى و محمّد صلوات اللَّه عليهم اجمعين. پس پيغمبر صلّى اللَّه عليه و آله فرمودند كه: هر آينه به تحقيق كه تعجّب نمودم از بسيارى آنچه جبرئيل از ثواب از براى خواننده اين دعا ذكر نمود. بعد از آن جبرئيل عرض كرد: اى محمّد احدى از امّت تو نيست كه اين دعا را در مدّت عمر خود يك مرتبه بخواند مگر آن كه خداى تعالى او را روز قيامت محشور مىكند و حال آن كه روى او چون ماه شب بدر مىدرخشد. پس مردمان پرسند كه اين كيست؟ آيا اين شخص پيغمبر است؟ پس ملائكه گويند كه: پيغمبر و نه فرشته نيست بلكه او بندهاى از بندگان خدا است از فرزندان آدم كه در مدّت عمر خود يك مرتبه اين دعا را خوانده است و خداى عزّ و جلّ به او اين كرامت را بخشيده است.
پس جبرئيل به پيغمبر صلّى اللَّه عليه و آله عرض كرد: اى محمّد كسى كه پنج مرتبه اين دعا را بخواند در روز قيامت محشور خواهد شد و حال آن كه من بر قبر او ايستاده باشم و براقى از بهشت با من خواهد بود و ايستاده خواهم بود تا وقتى كه آن شخص بر براق سوار شود و از آن پائين نمىآيد مگر در دار النعيم دائمى و از براى او حسابى نخواهد بود و در بهشت همسايه ابراهيم عليه السّلام و در جوار محمّد صلّى اللَّه عليه و آله خواهد بود و من از براى خواننده اين دعا از مرد و زن ضامنم آن كه خداى تعالى او را عذاب ننمايد و هر چند گناهان او بيشتر از كف درياها و قطرههاى باران و برگ درختان و عدد مردمان از اهل بهشت و دوزخ باشد و آن كه خداى عزّ و جلّ امر نمايد از براى آن شخص ثواب يك حجّ و يك عمره مقبول بنويسند.
اى محمّد كسى كه را در وقت خواب پنج مرتبه اين دعا را با وضو قرائت نمايد پس به درستى كه ترا در خواب مىبيند و تو او را به بهشت بشارت خواهى داد و كسى كه گرسنه يا تشنه باشد و چيزى را نيابد كه بخورد و نه آنچه را كه بياشامد يا آن كه بيمار باشد و اين دعا را بخواند پس به درستى كه خداى به بركت اين دعا از او برطرف مىنمايد آنچه را كه در اوست و او را چيزى مىدهد كه بخورد و بياشامد و از براى او مطالب دنيا و آخرت او را برمىآورد و كسى كه از او چيزى دزديده شود يا از او غلامى بگريزد پس برخيزد و وضو سازد و دو ركعت يا چهار ركعت نماز گذارد و در هر ركعت سوره حمد يك بار و سوره اخلاص دو مرتبه بخواند، پس بعد از سلام اين دعا را بخواند و آن صحيفه را كه اين دعا در آن نوشته شده باشد پيش روى خود يا در زير سر خود بگذارد، پس بدرستى كه خداى تعالى مشرق و مغرب را جمع مىكند و آن غلام گريخته را به بركت اين دعا بر مىگرداند ان شاء اللَّه تعالى و اگر از دشمنى بترسد پس اين دعا را بر خود بخواند خداى تعالى او را در پناهى محكم مىگرداند و دشمن بر او قدرت نمىيابد و بندهاى نيست كه اين را بخواند و بر او قرضى باشد مگر آن كه خداى تعالى قرض او را ادا نمايد و از براى او شخصى را ميسّر گرداند كه قرض او را ادا نمايد ان شاء اللَّه و كسى كه اين دعا را بر بيمارى بخواند خداى تعالى آن بيمار را به بركت اين دعا شفا مىدهد. پس اگر بنده مؤمنى كه به خداى عزّ و جلّ اخلاص داشته باشد، اين را بر كوهى بخواند هر آينه آن كوه به اذن خدا حركت مىكند و كسى كه به نيّتى خالص اين را بر آب بخواند هر آينه آن آب يخ مىزند و تعجّب مكن از اين فضيلتهائى كه در شأن اين دعا ذكر شد، پس به درستى كه در اين دعا اسم اعظم خداى تعالى است و بدرستى كه هر گاه اين دعا را قارى بخواند و آن را ملائكه و جنّ و انس بشنوند پس از براى خواننده آن دعا مىكنند و خداى تعالى دعاى ايشان را مستجاب مىگرداند و همه اينها كه مذكور شد به بركت خداى تعالى و به بركت اين دعاست و به درستى شخصى كه به خدا و رسول او و به اين دعا ايمان آورده باشد، بايد كه چيزى را به خاطر نگذراند و در دل خود به سبب آنچه در شأن اين دعا ذكر نموده شد، شكى نيندازد، به درستى كه خداى تعالى كسى را كه مىخواهد بدون اندازهاى روزى مىگرداند و كسى كه اين دعا را بخواند و ياد گيرد و بنويسد پس بايد كه به اين بر احدى از مسلمانان بخل نورزد. و حضرت رسول صلّى اللَّه عليه و آله فرمودند كه: من اين دعا را در جنگى نخواندم مگر آن كه من در آن جنگ به بركت اين دعا بر دشمنان خود ظفر يافتم و آن حضرت صلّى اللَّه عليه و آله فرمودند كه: شخصى كه اين دعا را بخواند به او نور اولياء در روى او عطا كرده مىشود و از براى او هر امر دشوارى آسان مىگردند و براى او هر امر آسانى ميسّر مىشود. و حسن بصرى گفته كه: هر آينه به تحقيق كه در فضل اين دعا چيزهايى را شنيدهام كه قادر نيستم آنها را وصف نمايم و اگر كسى آن را بخواند و پاى خود را به زمين بزند هر آينه زمين حركت مىكند.
پس اين دعا را ياد بگيريد و ياد بدهيد پس بدرستى كه در اين دعا خير بسيار است. ابن طاوس گويد: و اين دعا دعاى ثانى در اين كتاب است و آن دعا اين است :
سند دعاي صحيفه:
از حضرت امير المؤمنين على بن ابى طالب علیه السلام از حضرت پيغمبر علیه السلام روايت شده است:
در حالى كه پشت مقام ابراهيم نماز مىگزاردم، جبرئيل علیه السلام نازل شد. پس… گفت: اى محمّد! سفارش مىكنم تو را كه امّت خود را امر نمایى كه سه روز ايّام البيض را روزه بگيرند كه سيزدهم و چهاردهم و پانزدهم هر ماهى است، و سفارش مىكنم تو را كه امّت خود را امر نمایى كه در اين سه روز اين دعاى شريف را بخوانند.
عظمت دعاي صحيفه:
1) پس به به بركت اين دعا فرشتگان حمل کننده عرش هستند
2) و حضرت جبرئیل به بركت اين دعا به زمين نازل مىشود و به آسمان بالا مىرود
3) و اين دعا بر درهاى بهشت و بر حجرهها و كنگرهها و بر منزل هاى آن نوشته شده است
4) و بهترين دعا بعد از قرآن كريم براي امت پيامبرصلی الله علیه و آله است
5) و داراي اسم اعظم خداى تعالى مي باشد
6) و اگر درختان دنيا قلم و درياها مركّب و همه خلايق نويسنده گردند، بر نوشتن ثواب قارى اين دعا قدرت ندارند.
7) محشور شدن خلايق در روز قيامت به بركت اين دعاست.
ثواب دعاي صحيفه اگر با نيت خالص و پاك و عمل نيكو خوانده شود:
1) چندين برابر شدن قوّت حافظه
2) تقويت شعور و علم
3) زياد شدن عمر
4) صحّت و سلامتي بدن
5) دفع 70 آفت از آفات دنيا و 700 آفت از آفت هاى آخرت
6) گشوده شدن درهاى بهشت
7) برطرف شدن عذاب قبر
8) نجات از عذاب آتش
9) آزاد شدن دربند
10) برطرف شدن غم و اندوه
11) برآورده شدن حاجات دنيا و آخرت
12) حفظ از مرگ ناگهانى
13) حفظ از هول و سختي قبر
14) حفظ از فقر در دنيا
15) اذن شفاعت در روز قيامت با روى خندان
16) داخل شدن در دارالسّلام و غرفهها و حلّههاى بهشتي
17) ثواب جبرئيل و ميكائيل و اسرافيل و عزرائيل و ابراهيم خليل و موسى كليم و عيسى و محمّد:، اگر در حال روزه اين دعا را بخواند.
18) محشور شدن در قيامت در كنار جبرئيل علیه السلام و درخشيدن او چون ماه شب بدر اگر در مدّت عمر خود پنج مرتبه بخواند.
19) همسايگی ابراهيم علیه السلام و محمّد در بهشت
20) توفيق پاك شدن از گناهان
21) ديدن پيامبر گرامي در خواب و بشارت بهشت، اگر در وقت خواب پنج مرتبه با وضو خوانده شود.
22) سير شدن گرسنه و سيراب شدن تشنه
23) شفاي بیمار اگر بر او خوانده شود.
24) پيدا شدن چيزي كه دزديده شده است، اگر بعد از دو ركعت يا چهار ركعت نماز خوانده شود و در هر ركعت سوره حمد يك بار و سوره اخلاص دو مرتبه.
25) حفظ از دشمن و قدرت نيافتن دشمن بر او و پيروزي در جنگ با دشمن
26) استجابت دعا
27) مشمول دعاي ملائكه و جنّ و انس شدن
28) دریافت نور اولياء
29) آسان شدن هر امر دشوار
منبع : مهج الدعوات و منهج العبادات، ص: 79 از سيد بن طاووس
♦️ و اما متن دعای الصحیفه:
1) سه مرتبه می گویی: سُبْحَانَ اللَّهِ الْعَظِيمِ وَ بِحَمْدِهِ
و بعد ادامه دعا را بخوانید :
2) سُبْحَانَهُ مِنْ إِلَهٍ مَا أَمْلَكَهُ
3) وَ سُبْحَانَهُ مِنْ مَلِيكٍ مَا أَقْدَرَهُ
4) وَ سُبْحَانَهُ مِنْ قَدِيرٍ مَا أَعْظَمَهُ
5) وَ سُبْحَانَهُ مِنْ عَظِيمٍ مَا أَجَلَّهُ
6) وَ سُبْحَانَهُ مِنْ جَلِيلٍ مَا أَمْجَدَهُ
7) وَ سُبْحَانَهُ مِنْ مَاجِدٍ مَا أَرْأَفَهُ
8) وَ سُبْحَانَهُ مِنْ رَءُوفٍ مَا أَعَزَّهُ
9) وَ سُبْحَانَهُ مِنْ عَزِيزٍ مَا أَكْبَرَهُ
10) وَ سُبْحَانَهُ مِنْ كَبِيرٍ مَا أَقْدَمَهُ
11) وَ سُبْحَانَهُ مِنْ قَدِيمٍ مَا أَعْلَاهُ
12) وَ سُبْحَانَهُ مِنْ عَالٍ مَا أَسْنَاهُ
13) وَ سُبْحَانَهُ مِنْ سَنِيٍّ مَا أَبْهَاهُ
14) وَ سُبْحَانَهُ مِنْ بَهِيٍّ مَا أَنْوَرَهُ
15) وَ سُبْحَانَهُ مِنْ مُنِيرٍ مَا أَظْهَرَهُ
16) وَ سُبْحَانَهُ مِنْ ظَاهِرٍ مَا أَخْفَاهُ
17) وَ سُبْحَانَهُ مِنْ خَفِيٍّ مَا أَعْلَمَهُ
18) وَ سُبْحَانَهُ مِنْ عَلِيمٍ مَا أَخْبَرَهُ
19) وَ سُبْحَانَهُ مِنْ خَبِيرٍ مَا أَكْرَمَهُ
20) وَ سُبْحَانَهُ مِنْ كَرِيمٍ مَا أَلْطَفَهُ
21) وَ سُبْحَانَهُ مِنْ لَطِيفٍ مَا أَبْصَرَهُ
22) وَ سُبْحَانَهُ مِنْ بَصِيرٍ مَا أَسْمَعَهُ
23) وَ سُبْحَانَهُ مِنْ سَمِيعٍ مَا أَحْفَظَهُ
24) وَ سُبْحَانَهُ مِنْ حَفِيظٍ مَا أَمْلَاهُ
25) وَ سُبْحَانَهُ مِنْ مَلِيٍّ مَا أَوْفَاهُ
26) وَ سُبْحَانَهُ مِنْ وَفِيٍّ مَا أَغْنَاهُ
27) وَ سُبْحَانَهُ مِنْ غَنِيٍّ مَا أَعْطَاهُ
28) وَ سُبْحَانَهُ مِنْ مُعْطٍ مَا أَوْسَعَهُ
29) وَ سُبْحَانَهُ مِنْ وَاسِعٍ مَا أَجْوَدَهُ
30) وَ سُبْحَانَهُ مِنْ جَوَادٍ مَا أَفْضَلَهُ
31) وَ سُبْحَانَهُ مِنْ مُفْضِلٍ مَا أَنْعَمَهُ
32) وَ سُبْحَانَهُ مِنْ مُنْعِمٍ مَا أَسْيَدَهُ
33) وَ سُبْحَانَهُ مِنْ سَيِّدٍ مَا أَرْحَمَهُ
34) وَ سُبْحَانَهُ مِنْ رَحِيمٍ مَا أَشَدَّهُ
35) وَ سُبْحَانَهُ مِنْ شَدِيدٍ مَا أَقْوَاهُ
36) وَ سُبْحَانَهُ مِنْ قَوِيٍّ مَا أَحْكَمَهُ
37) وَ سُبْحَانَهُ مِنْ حَكِيمٍ مَا أَبْطَشَهُ
38) وَ سُبْحَانَهُ مِنْ بَاطِشٍ مَا أَقْوَمَهُ
39) وَ سُبْحَانَهُ مِنْ قَيُّومٍ مَا أَحْمَدَهُ
40) وَ سُبْحَانَهُ مِنْ حَمِيدٍ مَا أَدْوَمَهُ
41) وَ سُبْحَانَهُ مِنْ دَائِمٍ مَا أَبْقَاهُ
42) وَ سُبْحَانَهُ مِنْ بَاقٍ مَا أَفْرَدَهُ
43) وَ سُبْحَانَهُ مِنْ فَرْدٍ مَا أَوْحَدَهُ
44) وَ سُبْحَانَهُ مِنْ وَاحِدٍ مَا أَصْمَدَهُ
45) وَ سُبْحَانَهُ مِنْ صَمَدٍ مَا أَمْلَكَهُ
46) وَ سُبْحَانَهُ مِنْ مَالِكٍ مَا أَوْلَاهُ
47) وَ سُبْحَانَهُ مِنْ وَلِيٍّ مَا أَعْظَمَهُ
48) وَ سُبْحَانَهُ مِنْ عَظِيمٍ مَا أَكْمَلَه
49) وَ سُبْحَانَهُ مِنْ كَامِلٍ مَا أَتَمَّهُ
50) وَ سُبْحَانَهُ مِنْ تَامٍ مَا أَعْجَبَهُ
51) وَ سُبْحَانَهُ مِنْ عَجِيبٍ مَا أَفْخَرَهُ
52) وَ سُبْحَانَهُ مِنْ فَاخِرٍ مَا أَبْعَدَهُ
53) وَ سُبْحَانَهُ مِنْ بَعِيدٍ مَا أَقْرَبَهُ
54) وَ سُبْحَانَهُ مِنْ قَرِيبٍ مَا أَمْنَعَهُ
55) وَ سُبْحَانَهُ مِنْ مَانِعٍ مَا أَغْلَبَهُ
56) وَ سُبْحَانَهُ مِنْ غَالِبٍ مَا أَعْفَاهُ
57) وَ سُبْحَانَهُ مِنْ عَفُوٍّ مَا أَحْسَنَهُ
58) وَ سُبْحَانَهُ مِنْ مُحْسِنٍ مَا أَجْمَلَهُ
59) وَ سُبْحَانَهُ مِنْ جَمِيلٍ مَا أَقْبَلَهُ
60) وَ سُبْحَانَهُ مِنْ قَابِلٍ مَا أَشْكَرَهُ
61) وَ سُبْحَانَهُ مِنْ شَكُورٍ مَا أَغْفَرَهُ
62) وَ سُبْحَانَهُ مِنْ غَفُورٍ مَا أَكْبَرَهُ
63) وَ سُبْحَانَهُ مِنْ كَبِيرٍ مَا أَجْبَرَهُ
64) وَ سُبْحَانَهُ مِنْ جَبَّارٍ مَا أَدْيَنَهُ
65) وَ سُبْحَانَهُ مِنْ دَيَّانٍ مَا أَقْضَاهُ
66) وَ سُبْحَانَهُ مِنْ قَاضٍ مَا أَمْضَاهُ
67) وَ سُبْحَانَهُ مِنْ مَاضٍ مَا أَنْفَذَهُ
68) وَ سُبْحَانَهُ مِنْ نَافِذٍ مَا أَرْحَمَهُ
69) وَ سُبْحَانَهُ مِنْ رَحِيمٍ مَا أَخْلَقَهُ
70) وَ سُبْحَانَهُ مِنْ خَالِقٍ مَا أَقْهَرَهُ
71) وَ سُبْحَانَهُ مِنْ قَاهِرٍ مَا أَمْلَكَهُ
72) وَ سُبْحَانَهُ مِنْ مَلِيكٍ مَا أَقْدَرَهُ
73) وَ سُبْحَانَهُ مِنْ قَادِرٍ مَا أَرْفَعَهُ
74) وَ سُبْحَانَهُ مِنْ رَفِيعٍ مَا أَشْرَفَهُ
75) وَ سُبْحَانَهُ مِنْ شَرِيفٍ مَا أَرْزَقَهُ
76) وَ سُبْحَانَهُ مِنْ رَازِقٍ مَا أَقْبَضَهُ
77) وَ سُبْحَانَهُ مِنْ قَابِضٍ مَا أَبْسَطَهُ
78) وَ سُبْحَانَهُ مِنْ بَاسِطٍ مَا أَهْدَاهُ
79) وَ سُبْحَانَهُ مِنْ هَادٍ مَا أَصْدَقَهُ
80) وَ سُبْحَانَهُ مِنْ صَادِقٍ مَا أَبْدَاهُ
81) وَ سُبْحَانَهُ مِنْ بَادِئٍ مَا أَقْدَسَهُ
82) وَ سُبْحَانَهُ مِنْ قُدُّوسٍ مَا أَظْهَرَهُ [مَا أَطْهَرَهُ]
83) وَ سُبْحَانَهُ مِنْ ظَاهِرٍ [مِنْ طَاهِرٍ] مَا أَزْكَاهُ
84) وَ سُبْحَانَهُ مِنْ زَكِيٍّ مَا أَبْقَاهُ
85) وَ سُبْحَانَهُ مِنْ بَاقٍ مَا أَعْوَدَهُ
86) وَ سُبْحَانَهُ مِنْ عَوَّادٍ [مُعِيدٍ] مَا أَفْطَرَهُ
87) وَ سُبْحَانَهُ مِنْ فَاطِرٍ مَا أَرْعَاهُ
88) وَ سُبْحَانَهُ مِنْ رَاعٍ مَا أَعْوَنَهُ
89) وَ سُبْحَانَهُ مِنْ مُعِينٍ مَا أَوْهَبَهُ
90) وَ سُبْحَانَهُ مِنْ وَهَّابٍ مَا أَتْوَبَهُ
91) وَ سُبْحَانَهُ مِنْ تَوَّابٍ مَا أَسْخَاهُ
92) وَ سُبْحَانَهُ مِنْ سَخِيٍّ مَا أَبْصَرَهُ
93) وَ سُبْحَانَهُ مِنْ بَصِيرٍ مَا أَسْلَمَهُ
94) وَ سُبْحَانَهُ مِنْ سَلِيمٍ مَا أَشْفَاهُ
95) وَ سُبْحَانَهُ مِنْ شَافٍ مَا أَنْجَاهُ
96) وَ سُبْحَانَهُ مِنْ مُنْجٍ مَا أَبَرَّهُ
97) وَ سُبْحَانَهُ مِنْ بَارٍّ مَا أَطْلَبَهُ
98) وَ سُبْحَانَهُ مِنْ طَالِبٍ مَا أَدْرَكَهُ
99) وَ سُبْحَانَهُ مِنْ مُدْرِكٍ مَا أَشَدَّهُ
100) وَ سُبْحَانَهُ مِنْ شَدِيدٍ مَا أَعْطَفَهُ
101) وَ سُبْحَانَهُ مِنْ مُتَعَطِّفٍ مَا أَعْدَلَهُ
102) وَ سُبْحَانَهُ مِنْ عَادِلٍ مَا أَتْقَنَهُ
103) وَ سُبْحَانَهُ مِنْ مُتْقِنٍ مَا أَحْكَمَهُ
104) وَ سُبْحَانَهُ مِنْ حَكِيمٍ مَا أَكْفَلَهُ
105) وَ سُبْحَانَهُ مِنْ كَفِيلٍ مَا أَشْهَدَهُ
106) وَ سُبْحَانَهُ مِنْ شَهِيدٍ مَا أَحْمَدَهُ
107) وَ سُبْحَانَهُ هُوَ اللَّهُ الْعَظِيمُ وَ بِحَمْدِهِ وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ وَ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَ اللَّهُ أَكْبَرُ وَ لِلَّهِ الْحَمْدُ وَ لَا حَوْلَ وَ لَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ الْعَلِيِّ الْعَظِيمِ دَافِعِ كُلِّ بَلِيَّةٍ وَ هُوَ حَسْبِي وَ نِعْمَ الْوَكِيلُ.
♦️ تذكر اول: دليل نام گذاري دعا به صحيفه
اين دعا به دعاى صحيفه مشهور است، از جهت آنكه جبرئيل7 آن را بر صحيفهاى نوشته بر پيغمبر9 نازل نمود.
♦️تذكر دوم: معنا و مفهوم فرازهاي عجیب اين دعا
«وَ سُبْحَانَهُ مِنْ مَلِيكٍ مَا أَقْدَرَهُ»
«و منزه است خدا! شگفتا پادشاهى كه چقدر تواناست!»
حاصل معنى آنكه از قدرت و توانایى او تعجب مىکنم. از جهت آنكه احدى نمىتواند آن را درک کند و كسى نمىتواند به آن قدرت برسد، محلّ تعجب بسيار است.
و عبارت «سبحان الله» در اصل به معنى تنزيه و تقديس است، يعنى منزّه است خداى تعالى يا آنكه تسبيح مىكنم خدا را و در اين فقرات دعا كنايه از تعجّب است، چون هر گاه انسان از چيزى تعجّب مىكند، مىگويد: «سبحان الله» و سزاوار است که با هر سبحان الله که میگوییم، پاکی خود را نیز ار خداوند منان بخواهیم.